Hoe gaat het vandaag?

Hallo lieve allemaal,

Maandagavond, 22.00 uur
Weer een week extra rust, deze week was zwaar. Ik denk dat ik deze week meer gehuild heb als het afgelopen half jaar.

Mijn lijf is nog steeds erg moe. Dat betekent, opstaan douchen, liggen om bij te komen van het douchen. Tandenpoetsen, liggen om bij te komen van het tandenpoetsen. Aankleden, liggen om bij te komen van het aankleden. Ontbijt maken en op eten, daarna weer bijkomen. Voor rest doe ik niet veel, om de dag een uurtje mijn boek bijwerken, in de middag slaap ik 1,5 tot 2 uur. Mijn lijf verandert.

En dan die flesjes, bijvoeding, gatverdamme wat zijn die niet lekker. Nu drie verschillende smaken geprobeerd maar direct na inname word ik ontzettend misselijk. Het ligt ontzettend zwaar op je maag. Ik ben er even mee gestopt.

Het verdriet komt van de bewustwording dat ik zieker word. Ik merk het aan mijn lijf, mijn gewicht, mijn energie…….deze week ben ik niet de gezelligste thuis. Ontladen helpt door te praten met Hans en/of Rik.
Ook zie ik dat zij zich soms afvragen, hoe gaat dit verder.

Morgen weer bloedprikken. Kijken of mijn lijf nu wel hersteld is.

Dinsdagochtend 5.00 uur
Ik ben wakker en erg verdrietig aan alles voel ik dat ik geen kuur meer gaat nemen. Mijn lijf doet pijn, is moe. Tranen komen, intens verdriet. Hans wordt wakker en samen praten we. Hij begrijpt mijn besluit. In elkaars armen vallen we weer in slaap.

Dinsdagochtend 11.00 uur
We rijden naar het Radboud. Eerst bloedprikken, ik geef al aan dat ik geen infuus hoef, “ik wil geen kuur meer” zeg ik tegen de verpleegkundige. Samen praten we nog even verder. Daarna gaan we richting de Poli Oncologie. Voor het eerst met een rolstoel, het hele stuk lopen is te vermoeiend voor mij.

Om 13.00 hebben we de afspraak met mijn oncoloog. “Hoe gaat het met u?” vraagt ze. Ik vertel mijn verhaal en sluit af met, “ik ga niet meer door met de kuur”. Ze begrijpt mij besluit. “We gaan de scan na voren halen” zegt ze dan weten we hoe de progressie is in je lijf.
We besluiten om de scan direct te laten maken. Ze doet nog even een lichamelijk onderzoek en merkt dat er rechts ‘iets’ zit wat voorheen nog niet voelbaar was……dat had ik al gevoeld (meer pijn in mijn rechterzij).

Daarna zijn Hans en ik naar de afdeling Radiologie gegaan voor de scan. We hoefden niet te lang te wachten. Het infuus prikken ging gelukkig goed. De scan ging ook prima alleen op eind werd ik echt naar en misselijk. Uiteindelijk overgegeven. Waarschijnlijk een reactie op de vloeistof. Hans komt mij halen en samen gaan we naar huis. Zo fijn dat hij altijd bij mij is.

Volgende week maandag krijgen we de uitslag. Ik merk dat ik ‘opgelucht ‘ ben door mijn keuze.

Thuis praten we Rik bij, hij knuffelt mij en hou mij vast. Hans zegt, “Dit doen we met z’n drieën”. Ik hou van deze mannen, zoveel.

Liefs
Gera