Dag allemaal,
Vandaag zou ik naar het Radboud gaan om kuur 5 te halen. De kuur gaat niet door. Helaas zijn mijn bloedwaardes niet goed. Te weinig witte bloedlichaampjes en een te laag HB. Ik baalde flink. Ik was al bezig met het aftellen. Nu komt er weer een extra week bij. Maar goed er is niets aan te doen. Ik kan nu in ieder geval wel de 1e voetbalwedstrijd van het nieuwe seizoen van Rik gaan kijken. Elk nadeel heeft zijn voordeel zullen we maar zeggen.
Even nog terug naar vorige week dinsdag. De dag van de uitslag. Het was een intensieve dag. In de ochtend was mijn zusje Petra nog even op de koffie, altijd fijn en gezellig. Daarna zijn Hans en ik nog even langs gegaan bij een vriendin. Ze gaat een reis maken met haar dochter. Ik zie haar negen weken niet, dus even gedag zeggen en nog een knuffel geven. Daarna richting het Radboud. Vooraf aan het gesprek met mijn oncoloog, had ik ook nog een afspraak met de medische maatschappelijk werkster.
Sinds een paar weken ga ik hier heen om van mij af te praten. Even met iemand die helemaal buiten mijn cirkel staat. Ook omdat ik het soms mentaal zwaar heb, is het fijn om je gedachten te delen met een ‘vreemde’. We praten over de afgelopen weken en waar ik toch veel moeite mee heb is dat ik (bijna) geen energie heb om ook maar iets te ondernemen. Bezoek thuis dat lukt nog wel, maar iets buiten de deur ondernemen is echt een opgave. ‘Je hebt toch een rolstoel’ zegt ze. Ik moet toegegeven dat ik deze niet gebruik. Ik vind het heel moeilijk om daar in te gaan zitten en mij laten rondrijden door Hans of iemand anders. Dit voelt voor mij zo ziek zijn, afhankelijke zijn, ‘zwak’ zijn, dat wil ik allemaal niet. ‘Gera’ zegt de MW, ‘wees eens wat liever voor jezelf. Je bent ziek hoe je het ook went of keert, dus maak juist gebruik van die rolstoel’. Ik moet slikken en weet dat ze gelijk heeft.
Heel mijn leven hoor ik al ‘Wees eens liever voor jezelf’. Ik beloof haar dat ik mijn best ga doen en mij over de drempel van het gebruik van de rolstoel te zetten. We praten nog even verder, ze geeft mij nog wat tips om toch dingen te doen. ‘Ook al ben je moe, je blijft voorlopig moe, dus probeer toch af en toe iets buitenhuis te doen’. ‘En kijk aan het eind van de dag wat wel gelukt is in plaats van wat je niet hebt kunnen doen’. Ze sluit af met ‘Ik weet, ik zeg het gemakkelijk tegen je maar ik weet ook dat jij de ziekte moet dragen, dat het verdomd moeilijk is en dat het heel veel energie kost om je staande te houden zowel fysiek als mentaal, maar echt wees wat liever voor jezelf’. Ik ga mijn best doen en we maken een nieuwe afspraak. Daarna gaan Hans en ik richting de afdeling Medische Oncologie.
Mijn oncoloog roept ons naar binnen. Eigenlijk zien we op haar gezicht al de uitslag. Ze straalt en zegt ook direct, ‘Het is weer gekrompen!’. We geloven het gewoon allemaal niet. Nu met de vier kuren in totaal is de grootste tumor gehalveerd en de andere plekken zijn ook minder geworden. We zijn blij. Van te voren had ik tegen Hans gezegd, als het stabiel is gebleven dan stop ik. Nu met de wetenschap dat het echt iets doet, bijt ik mij nog door de laatste twee kuren heen. We lopen de gang op en het liefst zou ik een vreugde dansje maken. We knijpen elkaar in de handen en ik fluister tegen Hans ‘Ik ga nog lang niet dood’. We geven elkaar een zoen en lopen naar de uitgang.
In de auto bel ik Rik met het goede nieuws en stuur ik appjes met het goede bericht door. De lieve antwoorden stromen al direct binnen.
Thuis zit ik nog vol adrenaline en wil heel graag dit goede nieuws vieren. We gaan met z’n viertjes uit eten bij de Boerderij in Sonsbeek. ‘We gaan lekker lopend’, zegt Hans. Ik weet dat nu het moment komt. Hans haalt de rolstoel uit de schuur. En zo lopen we even later de straat uit. Ik in de rolstoel, Hans er achter. Ik moet een paar keer slikken en weet dan dat het goed zo is, wees wat liever voor jezelf, Gera.
We zitten lekker op het terras en beginnen met een glaasjes bubbels. ‘Hebben jullie wat te vieren?’ vraagt de ober, even is het stil aan tafel. ‘Ja, zeg ik, ik heb een goede scan uitslag’, de ober slaat dicht en gaat snel naar de volgende tafel. We kunnen erom lachen. Je had kunnen zeggen: ‘Ik ga nog niet dood’, zegt Hans met een glimlach. Gelukkig kunnen we ook nog gewoon deze ‘harde’ grapjes maken. Ik geniet van eruit zijn, even door het park wandelen, samen wat eten, kortom een hele fijne afsluiting van deze lange intensieve dag.
De rest van de week doe ik het rustig aan. Wat fijne koffiemomenten met vriendinnen en mijn moeder, even videobellen met Bianca, Peter en Kitty kwamen langs met heerlijk gerookte zalm en een ‘borrel’ met lieve vrienden/oud-studenten. En natuurlijk genoten van de prachtige sportmomenten.
Eergisteren werd ik geraakt door een ‘prachtige’ column van Sander de Hosson (schrijver van ‘Leven toevoegen aan de dagen’). Ik wil hem graag met jullie delen. Klik hier voor de column. Zijn columns voor de LINDA. zijn sowieso de moeite waard om te lezen.
Vandaag heb ik onverwachts een ‘dagje vrij’ van het Radboud. Er staat wel iets leuks op de planning. Vandaag komt Marcel langs met het ontwerp van de omslag/cover van mijn boek. Zo nieuwgierig. Spannend. Nou ja, terwijl ik dit typ gaat de deurbel en staat Marcel voor de deur. De cover is prachtig geworden, dank je wel Marcel! Het wordt nu steeds echter, mijn boek.
Dag lieve mensen, pluk de dag en wees lief voor jezelf!
Liefs, Gera
Hoe gaat het vandaag? 
Plaats een reactie