Hoe gaat het vandaag?

Vandaag jarig, 56 jaar!

Het feestje hebben we zondag al gevierd met een kleine borrel-picknick in het park Zypendaal. Het was warm, gezellig, leuk en fijn om het zo te vieren.

Het is vandaag een bijzondere dag……jarig zijn. Normaal word je wakker met een blij gevoel. Dat gevoel was er wel, maar werd overheerst door het gevoel dat ik een keuze moet maken of ik zou stoppen met de kuur of mij morgen om 11.00 uur meld bij de dagverpleging Oncologie voor kuur 2.

Om 10.00 uur had ik een telefonische afspraak met de casemanager Neeltje om mijn keuze door te geven. Om 9.00 uur wist ik het antwoord nog steeds niet. Veel gesproken met Hans en Rik, zij vinden beide dat ik door moet gaan, ik begrijp volledig hun antwoord, vanuit hun perspectief.

Ik ben om 9.00 uur de voor en tegens gaan opschrijven….

Voor de kuur

• mogelijkheid tot krimpen en/of stabiliseren van de kanker
• mogelijkheid na volledige kuur kans om weer langdurige behandeling in de vorm van immuuntherapie

Tegen de kuur

• alle bijwerkingen, vermoeidheid, eetlust, irritatie mond etc.
• de vele ziekenhuisbezoeken, infuus etc.
• kwaliteit van leven is bijna ‘nihil’
• geen leuke uitjes kunnen ondernemen

Mijn hart zegt stoppen, mijn hoofd zegt doorgaan……ik weet het echt niet.

Om 10.15 uur gaat de telefoon. De casemanager belt. Ze feliciteert mij en vraagt of ik een beetje heb kunnen slapen en uit de moeilijke keuze bent.

Ik geef als antwoord dat ik het echt nog niet weet. We praten wat verder. Ik had zelf nog een vraag waarmee ik wist dat ik met het antwoord mijn keuze zou kunnen maken.

Mijn vraag was: Als ik nu stop en over 8 weken bij het maken van een scan weer groei blijkt te zijn, kan ik dan weer kiezen voor deze kuur?

Neeltje gaf aan dat zij daarop geen antwoord kon geven maar dit wel kan voorleggen aan mijn oncoloog. Dat ging ze direct doen. Antwoord oncoloog was, “Dit zou ik absoluut niet adviseren. De kans op grote progressie van de kanker in die 8 weken is dan erg groot en is een kuur wellicht niet meer mogelijk”.

Dit antwoord gaf voor mij de doorslag. Mijn hoofd wint het dit keer van mijn hart. In tranen vertel ik, dat ik mij morgen om 11.00 uur meld op de afdeling voor de kuur. Neeltje gaf aan dat ze het ontzettend knap vindt dat ik deze keuze maak. We wensen elkaar een fijne dag. Ik hang op en barst in tranen uit. Ik weet niet of het tranen van geluk of verdriet zijn. Ik denk van alle spanningen…….. Rik troost mij en slaat en arm om mij heen.

Hans komt ondertussen thuis met een prachtige bos rozen en gebakjes.
En?, vraagt ie. “Ik ga door was mijn antwoord”. Ik zie zijn opluchting.
“Ik vind je echt ontzettend stoer en knap dat je deze keuze maakt”, en geeft mij de prachtige rozen.

Lieve mensen we, ik ga er weer voor.

Maar nu eerst vandaag.
Mijn verjaardag vieren.
Gebak eten.
Jarig zijn.
Hiep hiep hoera.

Liefs
Gera