Hoe gaat het vandaag?

Hallo allemaal,

Het is zaterdagmorgen, halverwege kuur 4. De eerste week was weer pittig maar ‘redelijk goed’ te doen. Geprobeerd binnenshuis afleiding te zoeken in de dingen die ik/we wel kunnen ondernemen.

Peter en Kitty kwamen langs voor hun bijna wekelijks bezoek. Het is erg fijn om samen met hun bij te kletsen over van alles wat ons bezig houdt of terug te kijken op de dingen van ‘vroeger’. Het zijn fijne gesprekken. Ik zie dat het ook goed is voor Hans. Zijn beste maatje zien, voelen en spreken. Deze keer wilde ik als afleiding ook graag koken voor ze. We hebben een bakplaatgerecht en salade in elkaar getoverd en samen met z’n vieren gegeten. Even was mijn beroerde gevoel van de kuur op de achtergrond. Dat het daarna dubbel en dwars terugkomt weet ik, maar dat heb ik er voor over. Gewoon even ‘normaal’ zijn.

Ik ben ook bezig geweest met recepten uit te schrijven voor het receptenboek van Wim. Hij heeft een lijstje gemaakt met zijn favoriete gerechten en gevraagd of ik deze wil opschrijven. Bij het schrijven denk ik terug aan mijn momenten met Wim, mijn moederhart huilt, lacht en geniet. Van een jongetje dat heel moeilijk at naar een volwassen man die nu graag mijn recepten wil voor ‘later’. Ik schrijf met plezier alles op papier en probeer ook kleine anekdotes toe te voegen, zo wordt het een bijzonder en persoonlijk kookboek.

Van Rik kreeg ik de ‘opdracht’ om een zin op papier te schrijven. Hij wil heel graag een tattoo met mijn handschrift. Toen hij dit voorstelde moest ik echt wel even slikken. Niet omdat ik tegen tattoo’s ben, maar om het feit dat ie mijn handschrift en mijn uitspraak/zin op zijn arm wil. Hij is duidelijk over welke zin en waarom. Ik laat het aan hem om dat te vertellen. Dus ik heb diverse keren ‘geoefend’ om de tattoo zo mooi mogelijk te laten worden. Bijzonder is ie al.

Hans en ik hebben ook nog ‘Hitster’ gespeeld. Een nieuw spel met 300 verschillende liedjes waarvan je jaar van uitkomst, titel en artiest moet raden. Super leuk om te spelen maar dit win ik natuurlijk nooit met de muziekkennis van Hans….

Ik heb ook nog wat lopen schilderen, plakken en knutselen voor een vriendin die 50 is geworden. Ik zal geen namen noemen. Ze is gevlucht naar het buitenland om dit heugelijk feit niet onder ogen te willen komen. Ha ha, ik heb samen met andere vriendinnen een leuke video boodschap ingesproken. Die heeft ze ergens op een terras op Java ontvangen.

Deze dingen geven mij afleiding. Ook stonden er weer twee ziekenhuisdagen in de planning.

Op 15 augustus moest ik weer bloedprikken, CT scan maken en hadden we een gesprek bij de oncoloog. Het was een pittige middag. Het aanprikken voor infuus of bloedafname gaat steeds moeilijker. Uiteindelijk zat na 2x prikken mijn infuus en konden we richting Radiologie voor de CT scan. Bij het maken van CT scan weigerde het infuus, echt dikke kak. Ik dacht, ‘nee, niet weer opnieuw prikken’. Gelukkig had ik een doortastende verpleegkundige. Ze hield het infuus zo vast dat ze de vloeistof handmatig toe kon dienen, dat ging gelukkig prima en de scan kon gemaakt worden. In de tunnel van de scan, vroeg ik mij wel af, hoe vaak heb ik hier nu al gelegen? Ik schat in minimaal 20 keer in de afgelopen drie jaar. Elke keer blijft het spannend. Met name de week na de scan, de spanning over de uitslag, we moeten wachten tot 22 augustus.

Na de scan door naar de oncoloog. We praten over hoe het de afgelopen week is gegaan. We meten nog een keer de bloeddruk (was veel te hoog!!). Ik krijg wat extra medicatie. De bloeduitslagen waren ook binnen. Mijn bloed was op het randje oké. Dit betekende dat fase 2 van kuur 4 door kan gaan. Stiekem baalde ik maar uiteindelijk is alle medicatie meegenomen om de kanker te laten krimpen.

Dus Hans en ik melden ons de volgende dag voor fase 2/kuur 4 op de afdeling dagverpleging Oncologie op de ‘vertrouwde’ kamer 101. De algemene controles worden gedaan en vraagt de verpleegkundige “Ben je moeilijk te prikken?” nadat ze mijn armen geïnspecteerd had. Ja, helaas wel, was mijn antwoord. “Dan gaan we prikken met behulp van het echo apparaat”. Oké, dit had ik nog niet eerder gehad. Ik wist wel dat er een moment ging komen dat mijn aderen bijna niet meer aan te prikken zijn.

Het echo apparaat werd gehaald en via het scherm kon Hans meekijken. Ik hoefde het niet te zien, ik wilde alleen maar dat de naald in één keer goed zit. Het ging echt moeizaam na twee mislukte pogingen en bijna 45 minuten verder zat er nog steeds geen infuus in mijn arm. Ik gaf aan dat ze mijn arts maar moesten bellen en dat ik naar huis ging. Ik was klaar met het prikken, de pijn en alles om mij heen. Maar ja dat gebeurt natuurlijk niet. Er werd assistentie gehaald, twee man sterk, een soort van ‘expert-prikkers’. Samen bestuderen ze mijn armen en handen. “Ik ga hier prikken’ zei de ‘expert-prikker’ resoluut. Ik zag de plek die hij aanwees en wist dit gaat pijnlijk worden. Hans hield mij vast, ik moest rustig in en uit ademen, en toen na wat flinke pijnscheuten zat het infuus. De verpleegkundige verontschuldigde zich, niet nodig, ben zo blij dat ie zit. We waren één uur verder en eindelijk kon de medicatie aangesloten worden. Een uur later dan gepland liepen we het ziekenhuis uit.

Het is voor mij altijd zo fijn dat Hans erbij is. Hij is er altijd. Terwijl hij elke keer maar toe moet kijken wat ik moet ondergaan. Het lijkt mij zo moeilijk, die onmacht. Trots op ons hoe wij dit samen doen.

Bij thuiskomt voel ik mij niet lekker, de spanningen komen eruit, ik krijg het koud, eet wat en lig om 19.30 al in bed. Beneden hoor ik Hans en Rik samen voetbalwedstrijd kijken. De tranen stromen over mijn wangen, er schiet van alles door mijn hoofd. Uiteindelijk val ik in slaap.

De dagen na de kuur zijn pittig, heftig griep gevoel, geïrriteerde mond en de vermoeidheid slaat weer toe. Ik ben zo blij als deze kuren straks voorbij zijn. Nog ongeveer 9 weken ‘afzien’ en dan kunnen we weer kleine plannetjes maken, een paar dagen weg, hapje eten, etc.

Gelukkig is wel de zon weer terug en kunnen we weer lekker genieten van onze tuin. De komende dagen rustig aan doen en dan breekt hopelijk de ‘redelijke goede’ 3e week aan.

Al met al was het een anderhalve week met pieken en dalen. Soms een donderwolk maar gelukkig ook veel zon. Pluk de zonnige dag en heb een fijn weekend allemaal!

Liefs
Gera