Hoe gaat het vandaag?

Dag allemaal,

Het wordt weer eens tijd voor een nieuwe blog. Vanochtend ben ik weer naar het Radboud gegaan voor de immuuntherapie. Gisteren bloed wezen prikken en gesprek met de oncoloog gehad. Mijn bloed was goed en na inspectie van mijn PAC-wond vonden de arts en casemanager dat ik de PAC weer mag gebruiken, gelukkig, want de deadline van 6 weken was verstreken. In principe moet de PAC om 4 weken worden ‘doorgespoeld’. Omdat mijn wond open was (en nog steeds is) hebben we dit 2 weken uitgesteld. Gelukkig mag ik hem nu weer gebruiken.

We moesten om 9.30 in het ziekenhuis zijn, lekker vroeg deze keer. Het was nog rustig op de afdeling. Ik kreeg mijn bekende ‘armbandje’ weer om en mocht naar ‘kamer 101’. Kamer 101 is een ruimte waar 8 patiënten in een stoel hun medicatie krijgen. Soms is het bizar om te realiseren dat ik hier zo vaak kom. De verpleegkundigen die er rond lopen herkennen ons, komen gedag zeggen of vragen even hoe het gaat. Eigenlijk wil ik er helermaal niet zijn. Standaard zeg ik altijd de avond van te voren tegen Hans “ik heb geen zin in morgen”. Maar goed als ik er eenmaal ben weet ik ook dat dit nodig is om te zorgen dat de kanker zich rustig houdt. Deze keer is het nog rustig op 101. Fieke komt vragen hoe het gaat en prikt de PAC aan. Dit gaat soepel en met een half uur staan we weer buiten. Weer op weg naar huis.

De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen. Rustig aan doen en mijn agenda af en toe leeg maken gaat nog niet echt makkelijk. Op een of andere manier heb ik (nog steeds) de behoefte om veel te ondernemen. Als ik terugkijk in mijn agenda en Instagram zie ik dat ik de dagen pluk en van het leven geniet. Creatief bezig zijn, videobellen met Bianca, Twanny-dag, koken voor vrienden, winkelen/lunchen met vriendinnen/familie, mini boekenborrel, samen met Hans uit eten, luisterend oor bieden aan diegene die het nodig hebben, kortom ik voel mij goed.

Natuurlijk zijn er momenten die mij bewust maken van het feit dat ik ‘ziek’ ben, deze momenten zijn op dit moment veel minder aanwezig. Ik weet het niet, misschien stop ik ze weg omdat ik nu zo kan genieten of ben ik bang voor het gevoel dat het zo maar ineens weer anders kan zijn, ik weet het oprecht niet.

En soms zoek ik ook wel de momenten bewust op en vind ik het fijn om mijn ‘ziek zijn’ er gewoon te laten mogen zijn. Op dat soort momenten merk ik dat ik contact zoekt met lotgenoten. Ik ga dan naar het Toon HermansHuis in Arnhem. Afgelopen weken ben ik daar een paar keer geweest. Ik ben wezen pannenkoeken eten, dat was fijn, nieuwe mensen ontmoet, genoten van de heerlijke pannenkoeken en mooie gesprekken gehad over het leven en over onze situaties. Ook is er een nieuwe groep gestart voor vrouwen tussen de 45 en 67, ik ben bij de 1e bijeenkomst geweest. Een gevarieerd gezelschap met ieder hun verhaal. Als verwerking voor mijzelf maar ook als naslagwerk van de bijeenkomst heb ik weer eens een tekening gemaakt van wat we in de bijeenkomst hebben besproken. Leuk en lief om de reacties te lezen.

Ik merk wel als ik eenmaal mijn verhaal doe in het Toon HermansHuis dat sommigen dan in een soort van verontschuldiging schieten dat zij weer beter worden of zijn. Dat vind ik moeilijk. Ik vind namelijk dat niemand zich hoeft te verontschuldigen. Iedereen mag er zijn met zijn of haar verhaal. Er samen over praten, ervaringen delen geeft je ook weer andere inzichten. Leren en inspireren van elkaar blijft ook hierin altijd doorgaan daar geniet ik van. Fijn dat er een Toon HermansHuis is in Arnhem met zeer bevlogen vrijwilligers en medewerkers!

Dus ja hoe dan ook staan de afgelopen drie weken wel in het teken van genieten. In plaats van tekst zal ik wat foto’s toevoegen van mijn ‘genietmomenten’. En nu is het ondertussen weer december, vandaag zelfs Sinterklaas, dit jaar rijdt de goed heilig man onze deur voorbij en dat is prima. Morgen lekker de kerstboom zetten en genieten van alle lichtjes in huis, en ja dat gevoel bekruipt mij wel, ik ben er nog steeds bij. Op naar een fijne kerst met mijn mannen en vriendinnen, familie, en vrienden.

Lieve mensen geniet van elkaar, van het leven en alles daar om heen.
Liefs
Gera