Hoe gaat het vandaag?

Hallo allemaal,

Mijn laatste blog is al weer meer dan drie weken geleden. Ik vertelde jullie dat ik/we proberen weer zo veel mogelijk de draad op te pakken om bij de dag te leven en te blijven genieten van de dingen die ik onderneem. Ik moet zeggen dat lukt bij vlagen best heel goed maar ik moet ook eerlijk zeggen dat het bij vlagen minder goed lukt.

Na het ‘slechte’ nieuws ben ik iemand die dan kijkt of alles nu echt geregeld is. Dat gaat vooral om ‘praktische zaken’ of om dingen die gaan over mijn afscheid. Twee dingen die we in ieder geval nog steeds moesten, maar ik ook wilde ‘regelen’ waren de locatie voor mijn afscheid en een mooie plek waar mijn urn en later ook de urn van Hans begraven kan worden op de Natuurbegraafplaats in Arnhem.

Voor de locatie van mijn afscheid zijn Hans en ik langs geweest bij een prachtige locatie in Arnhem. Ik voel mij een Arnhems meisje, dus mijn afscheid moet ook in Arnhem plaats vinden. We werden vriendelijk ontvangen door de dame van de locatie. We hebben een kopje koffie gedronken en de mogelijkheden doorgenomen. Voor de gastvrouw was het wel een van de weinige keren dat ze dit gesprek voerde met de persoon in kwestie nog in leven en dan ook nog zo’n jong iemand. Gelukkig was het gesprek ook heel luchtig. Na het gesprek kregen Hans en ik een rondleiding en de ruimte te zien waar het afscheid gehouden gaat worden. Bij binnenkomst voelde het al direct goed en Hans en ik keken elkaar aan en we wisten dat dit goed voelde en de locatie zou worden. We hebben nog wat foto’s gezien van de eventuele opstellingen en inrichtingen die mogelijk zijn. Het voelde helemaal ‘Gera’. We zijn er uit en ik zet deze locatie in mijn wensen boekje voor Cecile, zij is een goede vriendin en verzorgt mijn uitvaart. Check, vinkje gezet in mijn hoofd.

De week daarvoor waren Hans, Rik en ik samen naar de Natuurbegraafplaats geweest voor een gesprek en om een plek uit te zoeken op het landgoed/natuurgebied waar straks onze twee urnen begraven gaan worden. Na een fijne uitleg van de gastheer, zijn we gaan wandelen door het natuurgebied. Eigenlijk heel gek, lopend door een prachtig natuurgebied met op verschillende plaatsen houten boomschijven wat aan geeft dat daar iemand begraven ligt. Maar ook zo mooi, zo warm, midden in de natuur, eigenlijk geen gevoel dat je op een begraafplaats loopt. De gastheer laat ons onderweg een aantal plaatsen zien die nog vrij zijn. Uiteindelijk kiezen we een mooie plek aan het eind van de oude eikenlaan, tussen de bomen en op een paar meter een prachtig openveld, waar je mag picknicken, waar je kunt zitten en genieten van de natuur en even samen kan zijn met je dierbaren. De plek die we kiezen voelt goed bij Hans en mij, uiteindelijk liggen we daar straks met z’n tweeën. Op de dag dat wij gingen kijken was het helaas wat grijs weer. Rik is later nog een keer met Roos gaan kijken en toen scheen de zon. Bij terugkomst zei hij: “Mam, er schijnt precies een zonnestraal op jullie plek!”. Mooi dat we dit zo samen op deze manier kunnen doen. Wederom check, nog een vinkje.

Daarna samen met Hans nog de puntjes op de i gezet als het gaat over mijn kaart en de invulling van mijn afscheid. Nog even wat telefoontjes gepleegd met de notaris met wat vragen over de erfbelasting etc. en nog wat belletjes naar onze beide pensioenfondsen. Daar sta ik wel versteld van, wat er eigenlijk allemaal op je af komt als een van beide komt te overlijden of waar je rekening mee moet houden als je ongeneselijk ziek wordt. Als laatste moeten we nog de euthanasie/palliatieve sedatie verklaringen weer updaten en overnieuw tekenen. Dit was met name een verzoek van mijn oncoloog en huisarts zodat alles weer recent getekend is. Dit staat voor deze week op de planning.

Als ik bovenstaande terug lees kan ik mij heel goed voorstellen dat jullie denken: “Jeetje, Gera dat je daar allemaal mee bezig bent, of misschien denk je wel iets anders. Maar voor mij helpt het om deze dingen te regelen en weg te leggen zodat ik/we daar niet meer bezig mee hoeven te zijn en ons kunnen focussen op het leven, te genieten en samen te zijn met de mensen waar ik/wij samen mee willen zijn en te zorgen dat ik dit op de best mogelijke manier kan doen.

En dat doen we dus ook, zeker niet elke dag want ik moet eerlijk zijn dat ik de afgelopen weken ook zeker momenten/dagen heb gehad waarbij ik voel dat het rommelt in mijn buik. Die dagen zijn wel moeilijk, je voelt pijn en je weet niet zo goed wat je moet denken. Soms zo heftig dat ik ook tegen Hans zeg: Nee niet nu al, ik wil nog niet weg. Dat slik ik weer een paar dagen de maximale pijnstillers aan paracetamols en ibuprofen en dan zakt het gelukkig weer. Ik weet wel dat ik hier serieus mee aan de slag moet. Ik ben iemand die niet snel belt met de arts bij pijn, maar in deze fase zal ik daar anders in moeten gaan zitten. Gelukkig zie ik aanstaande woensdag mijn arts en kan ik dit ‘live’ met haar bespreken. Ondertussen heb ik ook op advies van Cecile maar ook van mijn casemanager van het Radboud contact gezocht met het palliatieve zorg team in Arnhem. Dit team zal ons als gezin straks uiteindelijk begeleiden in samenwerking met de huisarts als ‘de laatste fase’ aanbreekt maar ook nu al kan ik een beroep op hen doen als het gaat op pijnbestrijding en/of mentale ondersteuning. Zo volgens mij hebben we nu wel de alle ‘regeldingen’ gehad.

Dus de ‘pluk de dag’ dingen die maken bovenstaande gelukkig allemaal ‘lichter’. Ik heb best veel afgesproken met familie en/of vriendinnen, gewoon even bijkletsen met een kopje koffie. Ik merkte dat iedereen mij/ons toch wel even wilde zien, bellen, even vasthouden, dat doet mij/ons goed en dat voelt fijn.

Aan creativiteit ontbrak het natuurlijk ook niet. Weer samen met mijn moeder en (schoon) zussen bij juffrouw Jannie wezen schilderen, dit keer was Hans mijn ‘slachtoffer’. Ik moet eerlijk zeggen, het portret is erg mooi geworden. Samen met Daniëlle heb ik schaaltjes gemaakt van porselein. Ons resultaat moeten we nog ophalen, ben benieuwd. Bij het Toon Hermanhuis heb ik ondertussen al weer 2e fases van de levensloop geschilderd/gecreëerd, van 7 tot 14 en van 14 tot 21 jaar, echt zo bijzonder om dit doen. Geeft mij erg veel energie.

Een speciale dag was 13 februari, dat is eigenlijk ‘onze Valentijnsdag’. 22 jaar geleden zaten Hans en ik bij Rusticana in Arnhem en hebben toen uitgesproken dat er toch wel meer is dan alleen vriendschap. We hadden over en weer cadeautjes, mooie gesprekken en eind van de avond volgende onze eerste zoen. Voor ons is dit onze ‘verkeringsdag’. Volgens mij heet dat nu allemaal anders. “Ach jullie Boomers” zou Rik zeggen. Maar goed dus op 13 februari had ik een lieve kaart en een prachtig boek ‘Waarom ik van je hou’ voor Hans. Een boek dat ik eigenlijk wilde bewaren voor ‘later’ als ik er niet meer ben. Maar terecht zei Hans ik wil het zo graag nog lezen als je er gewoon bent en er samen nog over kunnen hebben of nog een keer de herinneringen samen delen. Het is een boek waarin je allerlei vragen beantwoord of foto’s kan plakken over bijzondere momenten in je relatie. Ik moet zeggen het is echt een prachtig, soort van dagboek, geworden van onze liefde. In de avond zijn we natuurlijk weer gaan eten bij Rusticana, we hebben heerlijk genoten van de avond, net als 22 jaar geleden. Onze ‘hartcirkel’ was weer rond.

Afgelopen weekend ook samen met Hans naar een boekpresentatie geweest in Amsterdam van een Arnhemse fotograaf . Dit vond ik best wel spannend. Met de trein en toch wel naar een drukke stad en boekpresentatie was ook behoorlijk bezocht. Ik kan niet zo goed meer tegen alle prikkels en weet niet altijd hoe het gaat met mijn vermoeidheid. Maar de dag zelf heel rustig aan gedaan en samen met Hans de trein gepakt naar Amsterdam, dat ging prima, daar aangekomen zagen we een aantal bekenden uit Arnhem, volgens mij was de zaal gevuld met 80% Arnhemmers……….. de presentatie was indrukwekkend. De fotograaf heeft drie jaar lang zich ondergedompeld in Zuid Londen tussen de drill rappers. Het zijn prachtige reportages geworden. Bijzonder was dat hij in de wijken is geweest waar ik zo’n kleine acht jaar geleden met mijn studiereis ben geweest om daar te kijken hoe de maatschappelijke organisaties omgaan met de vraagstukken die wij hebben rondom jongerenwerk, buurtcohesie etc. Na afloop hebben we de borrel overgeslagen, dat lukte mij niet meer en zijn we samen met de trein terug gereisd. Het was fijn om te doen, ik kan meer loslaten en Hans de leiding geven zodat ik optimaal mijn rust kan pakken en dan kan genieten op het moment zelf. Huh, wat typ je nu Gera, loslaten, ha ha ha, ja lukt mij soms best wel. Zondag heb ik dan wel nodig om bij te komen. Nou dat wat gisteren niet zo moeilijk. Wat ben ik klaar met die regen…….. de hele dag beetje voetbal gekeken, genoten van de heerlijke pannenkoeken van Hans samen met Roos en Rik.

Nu ga ik zo naar de tandarts, mijn favoriete bezigheid, not. Door de afgelopen chemo en waarschijnlijk ook optelsom van wat ik allemaal al in mijn lijf heb gekregen gaat mijn gebit toch best hard achteruit. Daar baal ik wel van, dit hoeft er nu niet even bij. Maar goed we gaan een gaatje vullen en voor de volgende al weer een afspraak maken. Ik onderga het maar, het is wat het is.

Daarna ga ik uitkijken naar alle leuke dingen die weer komen gaan de komende maand. lekker creatief bezig zijn, uit eten, 25 jaar vriendschap met Twanny vieren, en wat ik echt hilarisch ga vinden denk ik, ik ga met 10 vriendinnen trouwjurken passen voor lol. Heerlijk allemaal 50+ vrouwen in een trouwjurk. Ik wilde nog wat geks doen, dus ik heb het in de groep gegooid en al snel 10 enthousiastelingen die met mij mee gaan. Ik kijk er enorm naar uit. En dan eind maart gezellig met onze hele familie (15 man/vrouw sterk) naar Baarlo, samen spelletjes doen, samen eten, pub quiz, lekker bij elkaar zijn en genieten. Kortom kom maar op maart 2024!

Zo uiteindelijk best een lange blog geworden. Ik realiseer mij wel dat ik veel met jullie deel, maar dit is wie ik ben. Ik wil graag delen, dat voelt voor mij fijn, en ik wil hiermee ook aangeven dat je alles aan mij mag vragen. En ja nog steeds vind ik het onbegrijpelijk als ik in de spiegel kijk dat ik de boodschap heb gekregen uitbehandeld en ga ervan uit dat je leven de komende maanden ergens zal gaan eindigen. Hoe dan? Wanneer weet niemand, ik focus mij voorlopig op mijn verjaardag die ga ik gewoon ‘halen’. En daarna zien we wel weer…..

Lieve mensen, ondertussen ben ik terug van de tandarts, is mijn kies gevuld, viel gelukkig allemaal mee en ga ik vandaag nog even bij een vriendin langs voor een bakkie koffie/thee. De rest van de week een ziekenhuisbezoek, lekker ‘verwen’ dingen voor mijzelf, de kapper en pedicure, de verjaardag van mijn moeder en eindelijk weer eens een voetbalwedstrijd kijken van SML zaterdag 3.

Pluk de dag!
Liefs, Gera