Hoe gaat het vandaag?

Dag lieve allemaal,

Het wordt weer eens tijd voor een update. Jullie even bijpraten hoe het op dit moment met mij gaat. Ik sloot in mijn laatste blog ergens af met dat ik mijn arts binnenkort weer zou spreken. Waar ik de vorig keer erg blij en overtuigd was dat ik graag in het ziekenhuis wilde blijven komen om dat ik mij daar thuis voel en de band met de arts en medewerkers bij mij veilig voelt, merkte ik naarmate de dag dichterbij kwam om naar het Radboud te gaan alles in mij zei, ik wil niet meer. Zo ook op die ochtend. We hadden een afspraak staan om de PAC door te laten spoelen. Op het moment dat Hans de inrit van het parkeerterrein inslaat richting Radboud voelde ik de tranen komen, zag ik het gebouw en voelde echt heel sterk, “Ik wil hier niet meer naar binnen”. Ik legde het Hans uit en hij begreep mijn gevoel. Altijd als ik het Radboud binnenliep kwam ik daar voor een behandeling en was er altijd ‘hoop’. Hoop op eventuele nieuwe medicatie, hoop op zolang mogelijk leven……… Nu was er geen hoop meer. Ik kwam om een praktische handeling, mijn PAC doorspoelen en een gesprek met mijn oncoloog, waarover eigenlijk? Het voelde opeens zo onnatuurlijk…….

Gelukkig hoefden we niet lang te wachten voordat ik aan de beurt was om mijn PAC door te spoelen. De verpleegkundige kende ik heel goed. “Hé, zei ze geen bloedafname of behandeling vandaag?” Ik legde de situatie uit en weer kwamen de tranen bij mij en ik zie haar slikken. Ze schrikt van mijn verhaal en zei, “maar je komt al zolang bij ons’. Zo voelt het ook, ruim 3,5 jaar ben ik kind aan huis en heb je met een aantal verpleegkundigen een speciale band opgebouwd…….. van deze band moet ik afscheid gaan nemen, nooit meer naar kamer 101, nooit meer even bijkletsen met deze fijne verpleegkundigen, nooit meer je polsbandje om en laten scannen…… al die handelingen zijn zo vanzelfsprekend, soms confronterend maar ook zo vertrouwd gaan voelen………….. in één keer is dit allemaal weg. Ergens de komende tijd ga ik nog één keer langs op ‘gedag’ te zeggen en hen te bedanken voor alles wat ze voor mij en ons hebben gedaan.

Na het spoelen van de PAC gaan we door naar de afdeling Medische Oncologie voor de afspraak met de oncoloog. Ook daar worden we snel binnen geroepen. Eenmaal op mijn stoel zittend, val ik direct met de deur in huis. “Ik wil hier eigenlijk niet meer komen, ondanks dat ik dit zo graag een aantal weken geleden wel wilde”. Dr. Ottevanger kijkt mij aan en zegt “Gera, dat is helemaal goed. Wij (Neeltje en ik) herkennen dit. Het proces waar jij in zit is herkenbaar en ook dat je hier niet meer wilt zijn. Mijn rol is ook anders geworden”, zegt ze. “Ik wil er nog heel graag sociaal voor jou er zijn als je dat op prijs stelt, maar inderdaad op medisch gebied kan ik hoe graag ik zou willen niets meer voor je doen”. We raken allemaal geëmotioneerd, ieder op zijn/haar manier. We kletsen nog even verder over hoe we nu een en ander gaan invullen met de huisarts en het palliatieve zorgteam. ze zegt ook nog, “zoals ik je nu zie zitten, denk ik die is er nog wel even, maar in dezelfde zin zegt ze ook “maar dat kan volgende week ineens anders zijn”. Ik hou van haar eerlijkheid. In het vorige gesprek heeft ze al aangegeven dat mijn ziekteverloop waarschijnlijk van de één op de andere dag totaal anders kan zijn. Mijn vitale delen zijn van binnen nog ‘schoon’, bij mij zit de kanker vooral heel veel in mijn buik, een darmperforatie, blaasperforatie of een acute buikvliesontsteking zijn de gebeurtenissen die voor mij een ‘dodelijke’ impact zullen hebben op mijn leven. Deze wetenschap geeft mij heel af en toe het gevoel van een ‘tikkende tijdbom’, maar heel veel er stil bij staan kan en wil ik niet. Aan het eind van gesprek nemen we afscheid van elkaar, we blijven elkaar bellen en bij vragen mag ik natuurlijk altijd bellen…… Daarna lopen Hans en ik nog één keer de route van de afdeling richting de uitgang, weer heel veel emotie………

Kort na deze dag hebben we de huisarts gesproken en is er ook iemand langs geweest van het palliatief zorgteam. Het blijft soms nog steeds onwerkelijk om te beseffen dat het ergens dit jaar eindig gaat worden. Maar er zijn soms ook echt gewoon dagen dat ik denk, ja doei……. jullie hebben het allemaal verkeerd. Ik ben er echt nog wel een paar jaar……….. hou ik mijzelf voor de gek, ja misschien maar soms is het ook heerlijk om dat even te denken………. De gesprekken met de huisarts en palliatief zorgteam geven ons ook vertrouwen over wat zij voor ons kunnen betekenen zowel op psychisch als medisch gebied…….. we houden regelmatig contact……

Tussen bovenstaande gesprekken heb ik ook heel veel leuks gedaan,. Ik ga niet alles beschrijven maar een aantal ‘toppers’ wil ik wel beschrijven.

Ik heb samen heerlijk gegeten met Hans, Hilletje en Marcel bij The Church in Arnhem. Wat een prachtige locatie, en wat een heerlijk eten. We hebben lekker bij zitten kletsen en voor dat we het wisten zaten we bijna 4 uur aan tafel. Het was een bijzondere avond met fijn gezelschap in een mooie omgeving.
https://the-church.nl/

Vorige week zaterdag was het dan eindelijk zover, trouwjurken pas voor de lol met tien vrouwen. De weken vooraf ontplofte ons appgroep al met tips over lingerie/corrigerend ondergoed en scheertips. We leken wel een stel pubers die op schoolreisje gingen ofzo. Alleen dat al was genieten van het enthousiasme…… van zulke momenten word ik vrolijk en voel ik de levensvreugde in al haar omvang. Gelukkig was het 9 maart zover. Om 12.30 uur vertrokken we richting Lieren. Na 20 minuutjes waren we op de plek van bestemming en werden we ontvangen met een glaasje bubbels en wat lekkers. Na wat uitleg en instructies kon het zoeken beginnen. Welke jurk wil je aan? Doe ik er een sluier bij? Zet ik een hoed op? etc. Tien opgewonden dames liepen door de bruidszaak heen en weer. Per koppels van twee kleedden we om en kreeg we ons ‘tadaaaa’ moment, met applaus en enthousiaste reacties van de anderen. De ene bruid was nog mooier dan de andere, we werden geholpen door twee dames van de bruidszaak. Alles was goed geregeld. Als verrassing voor mij (geregeld door mijn vriendinnen/zussen) was er ook een professionele fotograaf bij, Maaike, zij maakte een impressie van deze hilarische middag. Ik ben zo benieuwd naar haar foto’s. Ik moet nog even geduld hebben…….

We hebben natuurlijk zelf ook foto’s gemaakt, ook daar ontplofte ons appgroep weer mee, ik kijk nog elke dag even naar de foto’s, voor mij zo waardevol en bijzonder. Dus dames als je echt iets leuks wil doen met je vriendinnen/zussen etc. ik kan je het echt aanraden! https://www.yalisasbruidsmode.nl/girls-night-out/

Hieronder een paar impressie foto’s. De foto’s zijn gemaakt door Maaike van https://www.maystudio.nl/ Een hele fijne fotografe die de sfeer van het moment fantastisch heeft vastgelegd.

Vorige week ben ik met mijn broer op pad geweest in Arnhem. Samen zijn we eerst naar de Eusebiuskerk geweest. Ik wilde graag met hem naar de glazen balkons, kijken of ie dat durfde ;-). We hebben eerst een rondje beneden gelopen en toen met de lift naar boven. Ik was al eens een keer eerder geweest met Twanny dus ik wist een beetje wat mij te wachten stond. Maar toch was het weer hoog en best eng om weer tussen die enorme kerklokken te lopen. Maar uiteindelijk zijn we samen op de balkons gestapt en genoten van mijn prachtige Arnhem. Na dit ‘avontuur’ zijn we samen wezen lunchen. Het was fijn om wat met mijn broer te ondernemen en ook even bij te praten. Ik mis hem af en toe, komt ook dat ik meer doe met mijn zussen/vriendinnen, we hebben afgesproken dat we vaker wat ondernemen.

Ik heb ook weer twee fases geschilderd van mijn levensloop bij het Toon Hermanshuis, 21-28 en 28-35, twee periodes die voor mij veel mooie momenten maar ook zware momenten hebben opgeleverd. In het begin zag ik er tegen op om deze fases op ‘doek’ vast te leggen. Maar door de begeleiding van Magda (Magda Vlasblom) werd je uitgedaagd om juist de positieve momenten naar boven te laten komen en hier wat mee te doen. Dat is uiteindelijk goed gelukt, Ik was erg trots op mijzelf over mijn ‘doek’ maar ook op hoe ik toch deze perioden ook een plek heb kunnen geven in mijn leven. het hoort bij mij en hebben mij ook gevormd.

Afgelopen donderdag ben ik met Hans naar Museum Arnhem geweest. Het was een heerlijke zonnige dag. Samen hebben we door het museum gedwaald, geluncht en daarna nog even door de tuin gewandeld, waar Hans weer prachtige foto’s heeft geschoten van mij. We hebben nog altijd die chemie, fotograaf – model. Het was een hele fijne middag.

Tussen dit alles door had ik nog fijne wandelingen, koffiemomenten, kookmomenten van Rik en Roos, videogesprekken,  lunches, kraambezoek, samen eten met vrienden momenten etc. Ik geniet hier altijd van. Ik vind het ook fijn om tijdens deze gesprekken te merken dat er aandacht is voor Hans en Rik. Hen vragen hoe het met hun gaat of hoe zij dingen zien en voelen is voor hun ook zo belangrijk, maar ook voor mij om hun antwoorden te horen. Natuurlijk praten wij veel maar dat is ‘onze cirkel’ een ander kan er weer heel anders nakijken, dat is voor ons ook fijn.

We zijn net terug van de voetbalwedstrijd van Rik, een bijzondere middag. Het was een spannende pot, ze stonden lang met 0-1 voor, na rust was de tegenpartij beter en maakte halverwege de 2e helft 1-1, ik baalde natuurlijk en was weer eens ouderwets fanatiek, sorry :-). Vlak voor het eind volgde er een corner. Rik nam hem en schoot hem ineens in het doel, prachtige goal. Ineens trok Rik een sprint naar de dug-out en vloog mij in de armen………. en ja hoor daar kwamen de tranen bij mij. Zo trots op onze zoon, hoe hij alles ‘flikt’ ermee omgaat en dit had ie nodig, voor hem, voor mij, voor ons.

Morgen ga ik lekker weer schilderen, het 4e doek wordt een doek van Wim. Zo heb ik uiteindelijk een prachtig vierluik gemaakt van ons gezin. Ik heb er veel zin, samen met mijn moeder, zus en vriendinnen.

Binnenkort gaan we ook samen met de familie Hendriks een weekend weg. Daar kijk ik erg naar uit. Het zal vast even beladen zijn, zal het mijn laatste familieweekend zijn? Ik weet het niet of misschien weet ik het wel en wil ik het gewoon niet opschrijven.

Zoals jullie kunnen lezen, geniet ik volop tussen alle moeilijke momenten die er ook zijn. Ik ben gewoon niet iemand die al die moeilijke momenten ook beschrijf. Ze zijn er zeker en dan zijn ze even zwaar maar gelukkig kan ik ze ook weer lichter voor mij zelf maken door te genieten van de dingen die ik doe met alle lieve mensen om mij heen.

Lieve mensen, heb een fijn weekend en pluk! Liefs, Gera.