Dag lieve allemaal,
Hier weer een nieuwe blog van mij. Mijn laatste blog sloot ik af met “ik ga mij weer herpakken en opzoek naar een nieuwe uitdaging”, nou dat valt niet mee……. de dag na mijn blog had ik weer een bijeenkomst bij het Toon HermansHuis om de fase 42-49 van mijn levensloop creatief te gaan vastleggen. Dit was een bijzondere fase in mijn leven, hier kreeg ik voor het eerst te maken met baarmoederhalskanker. Door middel van het bevolkingsonderzoek werden er destijds onrustige cellen ontdekt en uiteindelijk volgde er in een tijdsbestek van één jaar 2 zware operaties om alle zieken cellen, weefsels, lymfeklieren en baarmoeder te verwijderen. Na 2 jaar werd ik ‘schoon’ verklaard. In dat zelfde jaar van schoon verklaring startte ik met mijn Masteropleiding Management en Innovatie aan de HAN. Weer terug naar de schoolbanken, studeren, colleges volgen, papers schrijven, onderzoek doen, met uiteindelijk als eindresultaat in april 2017 mijn Master-titel. Dus mijn ‘doek’ over deze levensfase was er één met een ‘donker’ gat maar ook één met heel veel kleur en ambities. Het blijft elke keer een verrassing wat je maakt en het blijft bijzonder om op deze manier terug te kijken naar je leven.
Zaterdag 13 april was er een heerlijk zonnetje en zijn Hans en ik bij het voetbal van Rik wezen kijken. Lekker in het gras gezeten en genoten van de mannen en de zon. In de avond kreeg ik ineens enorm last van pijn aanvallen in mijn rug en bekken. Ik kan de pijn alleen maar omschrijven als een soort van persweeën. Uiteindelijk ben ik met voldoende extra pijnmedicatie na bed gegaan, in de hoop dat de pijn zou verzachten. Zondag was het allemaal wat minder wat pijn betreft. Maandag zijn we naar de huisarts geweest om e.e.a. uit te sluiten. Een eventuele blaasontsteking zou ook nog mogelijk zijn. Na wat onderzoeken, kreeg ik ook nog de mogelijk om een echo te laten maken om te kijken of er iets ‘gaande’ was in mijn buik. Daar mochten we over nadenken en indien we dat wilden was dat mogelijk. In de tussentijd hebben we thuis dit besproken en tussendoor had ik ook nog een telefonisch gesprek met oncoloog. Al pratende kwamen we wel tot de conclusie dat een echo voor mij geen zin meer heeft. Weer de spanning, weten dat er niets meer gedaan kan worden, dus wat schiet je er mee op, niets in mijn ogen. De oncoloog gaf aan dat we gewoon rekening moeten houden met groei van de grootste tumor en eventueel andere plekken. Het is een bericht wat je niet wilt horen en wat gewoon k….. is, maar het is ook de realiteit. In overleg met de artsen ben ik over gegaan op langwerkende oxycodon en blijft ik dat nu permanent slikken. Gelukkig krabbelde ik weer uit dit ‘dalletje’, De pijnstilling hielp en drukte de pijn. In die week samen met Hans nog heerlijk gewandeld en genoten van het eerste terrassenweer in Sonsbeek bij het Ketelhuis.
Tussendoor is Hans nog samen met Peter naar een concert geweest in Luxor. Ik vind het zo fijn voor hem dat hij dit doet en even afleiding heeft, even zijn eigen ding doet.
Woensdag 24 april was het weer tijd voor de volgende fase van mijn levensloop van 49 – 56 jaar bij het Toon HermansHuis, mmm best pittig. De laatste vier jaar van deze fase zijn mijn ‘zieke’ jaren. Jaren die worden gekenmerkt door chemo, onderzoeken, scans, immuuntherapie, studieonderzoeken en uiteindelijk horen dat je uitbehandeld bent. Als je het zo leest, voelt dat allemaal best heel zwaar. Op het moment dat ik bezig ben met mijn creatieve weergave hiervan, voel ik zoveel liefde, glimlachen, tranen, mooie momenten dat ik dat ook weergeef op mijn papier. De afgelopen vier jaar waren namelijk voor mij ook vier hele mooie jaren van intens genieten, intens huilen en lachen, de dag plukken! Het is uiteindelijk weer een prachtige weergave geworden.
En toen Koningsdag, wat heb ik daarvan genoten. Hans en ik hadden al afgesproken dat we wilden gaan, wel alleen als ik mij goed voelde. De hele week lag mijn oranje broek al klaar. In de ochtend traditioneel met een oranje-tompouce voor de TV en rond 14.30 liepen we naar de stad, eerst hebben Hans en ik een uurtje op een bankje gezeten en genoten van alle mensen die langs kwamen. Uitgedost, soms al dronken, af en toe een bekende, kortom we zaten op een prima plekje. Rond 16.30 zijn we vrienden gaan opzoeken, Hilletje, Marcel en andere vrienden, Rik en Rosalie met hun vrienden, tussendoor kwam ik onverwachts Lucelle tegen, Eva de oude eigenaresse van Café Verheyden, kortom één en al gezelligheid. Zo genoten van het samen vieren, mee zingen met de muziek, een klein dansje…… Na 3 uurtje feestgedruis was het voor mij tijd om te gaan, de grens was al opgezocht en bereikt, samen met Hans terug gelopen naar huis en onderweg onze verhalen gedeeld, het was echt een fantastische Koningsdag, zeiden we tegen elkaar. Thuis op de bank in gestort en op tijd naar bed……
De zondag verliep lekker rustig, in de middag hebben Hans, Rik en ik naar muziek geluisterd, die ik graag op mijn afscheidsdienst wil horen. Cecile zou dinsdags komen en ik wilde graag dat we dit ook konden doorgegeven. Het was een bijzonder moment, om de muziek te horen die de ander had uitgezocht of raakt. Het voelde heel fijn en vertrouwd. Het lijstje is klaar en ik kan in de komende maanden deze nummers gaan luisteren, dat geeft mij rust, liefde, vertrouwen en verbinding. En ja hoor veranderen kan altijd…..
In de avond veranderde alles, zie hieronder het appje, wat ik naar mijn familie hebt gestuurd.
Lieve familie,
Even bijpraten op deze manier.
Hoe mooi Koningsdag was, hoe kut is het sinds gisteravond. Om 22.00 uur begon ik enorm te klappertanden en kon ik niet meer stoppen. Daar kwam ook nog koorts bij. Uiteindelijk met extra pijnstilling en elektrische deken naar bed. De pijn werd erger en om 2.30 uur heeft Hans de huisartsenpost gebeld. De arts is om 3.00 uur langs geweest en heeft mij onderzocht. Buik voelde ‘soepel’ alleen bij aanraking pijnlijk. Op advies van de arts nog een extra pijnstilling genomen, er zat nu zoveel pijnmedicatie in mijn lijf dat ik in slaap gevallen ben….. Om 7.30 weer wakker, medicatie genomen waaronder extra hydrocortison vanwege de pijn én koorts. Helaas heb ik dat om 8.15 uur weer allemaal uitgespuugd….. direct contact opgenomen met huisarts i.v.m. eventueel zetten van ‘noodinjectie’….. met haar afgesproken om nog 1x de dosering in te nemen en kijken of deze blijft zitten….. anders direct spuiten en spoedlijn bellen. Gelukkig bleef alles zitten en heb ik de ochtend veel geslapen…. om 13.00 is de huisarts langs geweest, weer onderzocht en afgesproken dat ik mijn pijnmedicatie ga verdubbelen zolang de pijn er door heen komt. Waarschijnlijk is er een ontsteking gaande in mijn buik, we moeten nu afwachten in hoeverre mijn lijf dit zelf nog kan opruimen….. met hulp van pijnmedicatie. Het besef dat ik zieker word doet pijn, voelt machteloos, maar is helaas wel realiteit aan het worden. Hans zorgt met alles wat ie heeft voor mij, ik voel zoveel liefde….. hij blijft rustig, weet mij te kalmeren…. Het is gewoon kut, maar één ding is zeker Koningsdag pakt niemand mij meer af, ook de huisarts zei dat. Op dit moment is de pijn wel minder, de dubbele pijnmedicatie heb ik echt wel nodig, ik slaap veel, we kijken per dag hoe de pijn gaat. Hopelijk deze week weer wat beter en is het ‘gewoon’ een ‘hobbeltje’ op de weg……
Het is nu vrijdag, we hebben regelmatig contact met de huisarts, de pijnstilling blijft op de dubbele dosering staan. Het besef daalt wel in dat ik niet meer van de pijnstilling ga afkomen. De afgelopen dagen heb ik veelal doorgebracht op de bank en/of bed. Ik slaap veel (de medicatie maak je suf). Bezoek van familie en vrienden vind ik fijn en soms moet ik het helaas afzeggen. Van Bianca kreeg ik een foto vanuit het Radboud waarop te zien is dat mijn doek “Een hart voor jou”, een mooi plekje heeft gekregen. Maar ja, jullie kennen mij ook als het enigszins kan wil toch weer erop uit, mijn lijf wilt dit echt niet en ook Hans geeft gelukkig genoeg tegengas. Eerst maar weer eens hier van bijkomen en kijken hoe nu verder…..
Gisteren is Theo, de neef van Hans uit Zeeland op bezoek geweest. Het was erg fijn om hem te zien, was lang geleden. De afstand maakt het soms lastig voor elkaar om elkaar vaker te zien. Elkaar vasthouden, voelen, emoties voelen en zien, is dan zo mooi. Hans en Theo zijn samen wezen lunchen, ik heb even een dutje gedaan en ben deze blog gaan schrijven.
De afgelopen weken heb ik natuurlijk ook nog fijne momenten gehad met lieve familie en vrienden. Ik merk dat mijn behoefte daaraan veranderd. Maar dat is oké voor nu.
Lieve mensen, ik weet het niet hoe de komende weken, maanden eruit gaan zien. Ik weet wel dat er een verandering is opgetreden. Sinds eind maart kwakkel ik, is de pijn (veel) meer aanwezig en zit ik aan de zwaardere medicatie…….. ik blijf (misschien tegen beter weten in) optimistisch en ga ervan uit dat het ‘kleine’ hobbeltjes blijven en dat er tussendoor gewoon nog genoeg ruimte is/komt om iets geks te doen, een feestje, een borrel of iets anders……
Pluk de dag en heb een fijn weekend!
Liefs
Gera
Ps ik wil jullie ook nog bedanken voor alle lieve reacties (via de blog, Instagram, Facebook een appje of een kaartje) die ik altijd krijg op mijn blogs, dat raakt mij en geeft mij energie. Dank je wel❤️
Hoe gaat het vandaag? 
Plaats een reactie