Hoe gaat het vandaag?

Dag lieve allemaal,

We zijn weer een paar weken verder. De afgelopen weken denk ik vaak na over het woord ‘uitbehandeld’. Het woord wat ik/wij half januari te horen kregen van mijn oncoloog. “Sorry Gera, wij kunnen niets meer voor je doen, je bent uitbehandeld”.  Mijn vraag was toen “hoe lang heb ik nog, weken, maanden of jaren?”. “Hou rekening met maanden,” zei mijn oncoloog.

We zijn nu 7 maanden verder en ik ben er nog steeds. Het voelt soms zo gek in mijn hoofd. Ik bereid mij al 7 maanden voor op het moment dat ik alle lieve mensen om mij heen ga verlaten…….er zijn vaak momenten dat ik mij schuldig voel dat ik er nog ben. Dat klinkt misschien heel gek maar dat gevoel zit er en dat krijg ik niet weg, hoe graag ik dat ook zou willen………

Ik ben mij ervan bewust dat jullie met mij meeleven dus ook de afgelopen 7 maanden soms bang zijn bij elke verandering die ik beschrijf….. het gevoel dat ik jullie aan ‘een lijntje hou’, hoe bizar is dat…….terwijl ik heel goed weet dat jullie van mij houden en mij het liefst zolang mogelijk bij jullie willen houden. En weet, dat wil ik ook, zolang mogelijk bij jullie blijven….alleen dat stomme woord ‘uitbehandeld’ maakt het zo moeilijk….

Ik volg via social media een aantal (jonge) lotgenoten. De afgelopen maanden zie ik steeds vaker dat lotgenoten ‘uitbehandeld’ zijn…… sommigen zijn ondertussen al overleden. Het klinkt heel hard maar er zijn momenten dat ik denk, werd het bij mij ook maar duidelijk….

Ik zie het ook bij Hans en Rik, al die ups en downs die zij van dichtbij meemaken de afgelopen 7 maanden zijn onbeschrijfelijk. Het heeft veel impact op ons leven.  Mijn moeder die haar kind gaat ‘verliezen’. Ik ben trots op haar hoe ze hiermee omgaat. Ik bewonder haar, onze band (voel en vind ik) is hechter geworden de afgelopen tijd. Mijn broer, zwagers  en (schoon)zussen zie ik ook zoeken naar ‘hoe gaat het verder?’… op 10 augustus hebben ze ons ‘verrast’ met een hele fijne picknick. Samen met ons gezin zaten we op onze vertrouwde plek in park Zypendaal. De sfeer was zo ontspannen, we genoten van elkaar, ik voelde mij daar echt heel geliefd. Hetzelfde moment voel ik ook het verdriet dat ik hen ga achterlaten en dat ik er niet meer ben. Eén gedachte troost mij, dat ik misschien wel naar mijn vader ga. Ik geloof nergens in maar dat ik mijn vader weer ga ontmoeten, daar heb ik wel een gevoel bij.

Mijn/onze lieve vrienden voelen ook dat de laatste periode is aangebroken. Ook zij leven met onze ups en downs mee. Soms vind ik het  zo moeilijk om daar over te praten. Iedereen wil mij nog zo vaak mogelijk zien, even vasthouden…..dat wil ik ook, dat voelt fijn.

‘Uitbehandeld’ het is en blijft een moeilijk woord. Dit woord kan wat mij betreft uit de Dikke Van Dalen. Wat er voor in de plaats moet komen weet ik niet. Het is een woord wat een enorme impact heeft op iedereen om mij heen en op mijzelf……

Uitbehandeld en dan……. ik weet het niet of misschien toch wel. ‘Gewoon’ doorleven, de dag te plukken, genieten en herinneringen maken en blij zijn voor elke dag dat ik er nog ben. Ik ga mijn best doen, makkelijk is het niet altijd maar daar heb ik jullie voor, de mensen om mij heen, jullie geven mij de energie om er nog steeds vol voor te gaan.

Ik ga samen met Hans een blokje om. Deze keer gaat de rolstoel mee. Ik ben de drempel over gegaan om het mij af en toe wat makkelijker te maken. Gisteren heb ik zelfs al een rondje gemaakt op de ‘miniscootmobiel’. Het voelde even ‘ heel stom’ maar uiteindelijk heb ik het omarmd. Lief zijn voor mijzelf.

Fijne zondag allemaal!
Ik ga hem plukken!
Liefs Gera